भावस्पर्शी

 कुटुंबच आपली ओळख आणि कुटुंबच आपले प्रतिबिंब, देवाने दिलेली एक अनमोल शिदोरी म्हणजेच कुटुंब. कुटुंबच आपली ताकद आणि कुटुंबच आपली शक्ती, खूप काही शिकवून जातात ही कुटुंबातील नाती. कुटुंबच आपला आधार आणि कुटुंबच आपला किनारा, जिथं जग साथ सोडतं, तिथं कुटुंबच आपला सहारा. कुटुंबच आपली शान आणि कुटुंबच आपला मान, जिथं कुटुंब असते सोबत, तिथंच आपला सम्मान. कुटुंबच आपली इज्जत आणि कुटुंबच आपली संपत्ती, असेल सोबत कुटुंब, तर येणार नाही कुठलीही आपत्ती. कुटुंबच आपली आशा आणि कुटुंबच आपली खुशी, सोबत असतंच नेहमी, मग परिस्थिती असो कशी. कुटुंबच आपली आशा आणि कुटुंबच आपली अपेक्षा, नसावं कुणी इतकं महत्त्वाचं आयुष्यात कुटुंबापेक्षा. कुटुंबच आपला आदर आणि कुटुंबच आपली हिंमत, नसेल कुटुंब सोबत, तर नाही आपल्याला ही काही किंमत. कुटुंबच आपलं जग आणि कुटुंबच आपलं सर्वस्व, जर साथ असेल कुटुंबाची, तर जगावर आपलं वर्चस्व. कुटुंबच आपलं जीवन आणि कुटुंबच आपलं आयुष्य, कुटुंबाच्या अनमोल मार्गदर्शनानेच तर घडतं आपलं उद्याचं भविष्य.                             ...

 हे देवराया, एका शेतकऱ्याचं  मागणं ऐक की रं आता, पीकं जळू लागली पाण्यावीन त्या पावसाला धाड़ की रं आता. भुईची तहान आता अनावर झालीया तिला तुच पाणी पाज की रं आता, घामानं जीव बघ व्याकूळ झालाया थोडी वार्याची झुळूक सोड़ की रं आता. आरं...दाणा नाही पिकला तर आणा कुठून आणायचा तुही याचा विचार कर की रं आता, बायको-पोरांच्या पोटाला घास नाही त्यांची हिरमुसली चेहरे नाही बघवतं रं आता. आतुरतेने पाहतोय वाट त्या पावसाची उन्हाची झळ नाही सोसवत रं आता, दे की धाडून त्या पावसाला लवकर माझ्या उदास भुईची अवस्था नाही बघवत रं आता. पाण्यासाठी किती मैल चालतील अजून बायका पायाला फोड आलेत रे, ही पायपीट थांबव की तु आता, किती परिक्षा घेतोय रे तुझ्या लेकरांची बरं... परिक्षा नेमकी कधी संपणार, ते तरी सांग की आता. जीवंतपणी मरणाच्या दारात उभा हाय हा शेतकरी डोळ्यातील अश्रू ही सुकले की रं आता, नजर फक्त वरती आभाळाकडंच हाय कारण, खालचा दुष्काळ नाही बघवत रं आता. हे देवराया, एका शेतकऱ्याचं मागणं ऐक की रं आता, पीकं जळू लागली पाण्यावीन त्या पावसाला धाड़‌‌‌ की रं आता.                 ...

 काश Corona के ये दिन थोडा़ जल्दी बीत जाते, और College के वो सुहाने पल फिर से वापस आ जाते| फिर वही Fresher's Party, फिर वही Farewell Party, फिर वही मौज-मस्ती, फिर वही चेहरे की खुशी, काश मिल जाते जीने के लिए फिर वो सुहाने पल, जो अधुरे से छुॅंट़ गए थे कहीं हमसें कल| फिर वही पढा़ई, फिर वही Exam का Tension, फिर वही Lectures, फिर वही Practicals, करेंगे हम सब कुछ पुरे दिल से, बस...काॅलेज के वो सुहाने पल मिल जाए हमें फिर से| फिर वही Journals, फिर वही Notes, फिर वही Professor's, फिर वही Principal, खाॅं लेंगे हम उन सब की दाॅंट़ भी, बस...मिल जाए काॅलेज के वो सुहाने पल हमें आज ही| फिर वही Projects, फिर वही Punishments, फिर वही Seminars, फिर वही Assignments, वक्त पर Complete करेंगे हम सब, बस...काॅलेज के वो सुहाने पल मिल जाए अब| लेकिन, शायद अब बहोत देर हो गई है, अब सब ने अपनी-अपनी मंजिल जो चुन ली है, लेकिन फिर भी, काश कभी ऐसा हो जाए, हम सब दोस्त एक बार फिर मिल जाए| भले ही हम सब दोस्त आज अपने-अपने रास्तें हो, शायद मिले न मिले हम कभी कल, लेकिन, हर कोई जरूर याद करेगा, अपने काॅलेज के वो सुहाने ...

 रात सरली, तशी पिल्ले जागी झाली, पिल्लांची माय आता दाणा आणाया निघाली, पिल्लांचा चिवचिवाट असा सुरू झाला, जणू पिल्ले मायेविना कधी न राहिली, सुर्य डोक्यावर आला, पण माय अजून येईना, माय चुकली तर नाही ना? पिल्ले ही विचारात पडली, मायेला आपली काळजी कशी बरं वाटेना? घरट्यात पिल्लांना एकटं सोडून, माय कुठे बिनघोर झाली, सुर्य मावळला, पण माय काही परतेना, पिल्ले ही मायेच्या आठवणीत आता व्याकूळ होऊ लागली, खरं तर, पिल्लांची माय आता कधीच परतणार नव्हती, विजेच्या तारेला चिकटून तिची जीवनयात्रा केंव्हाच संपली!! ही कहानी केवळ या एकाच घरट्याची नाही, अशी कित्येक घरटीं मायेविना अशीच सुनी झाली!!                                   -अंकिता घुगे.

 "सावन की बुॅंदों ने की, हमें भिगाने की है एक नई साजिश, मैंने भी बचने का न कोई उपाय निकाला, न की है कोई कोशिश, मानो जैसे, पुरी हो गई हर तमन्ना और पुरी हो गई इस दिल की हर ख्वाहिश, कुछ ऐसी गिरी है आज हम पर, ये सावन की पहली बारिश|"                                   -अंकिता घुगे.